GEORGE 3 - nakładka systemu operacyjnego EXEC komputerów klasy ICL 19**, wyposażona w interpreter komend. W Polsce dobrze rozpoznana dzięki maszynom serii ODRA 1300 konstruowanym przez nieistniejące już ELWRO we współpracy z ICL (m.in. 100% wymienność każdego oprogramowania - nie mylić z komaptybilnością).
George przyjmował, planował, uruchamiał i wykonywał zadania wg zleceń tzw. języka opisu zadań wydawanych "on line" z konsoli lub zapisanych w skrypcie.
Charakterystycznymi cechami George-a były:
- tryb pracy:
- wsadowy (wsad - współczesny odpowiednik skryptu) ładowany z dowolnego strumienia: plik kart, taśma perforowana, makro (skrypt) na taśmie lub dysku. Użytkownik nie miał wpływu (on line) na proces, a jego przebieg i wyjątki winien opisać we wsadzie. Proces kończył się sukcesem lub nie, ale bez zawieszenia systemu;
- konwersacyjny (z urządzeń zdalnych): użytkownik obserwował proces na konsoli (monitor, dalekopis itp.) i na bieżąco obsługiwał jego przebieg i wyjątki (w zależności od uprawnień mógł także zawiesić i postawić cały system);
- wielozadaniowość,
- wielodostępność (ochrona zadań, strumieni danych i zasobów użytkownika),
- system zarządzania zadaniami bieżącymi i konwersacyjnymi (każdy proces otrzymywał priorytet; czasu CPU, transmisji i alokacji zasobów),
- system rozliczania użytkowników ("budżetowania") i ograniczania wykorzystania komputera przez użytkownika w okresie rozliczeniowym.
Skrypt George-a jest ciągiem zleceń. Każde zlecenie rozpoczyna się nazwą, po której ewentualnie występują ciągi parametrów oddzielonych przecinkami oraz kwalifikatorów ujętych w nawiasy. Nazwy instrukcji mogą być podawane w postaci pełnej lub dwuliterowych skrótów. Instrukcja może zostać poprzedzona etykietą. W jednym wierszu może być umieszczona jedno zlecenie. W przypadku kontynuacji zlecenia w kolejnym wierszu, wiersz należy zakończyć znakiem "-".
Całe skrypty lub poszcególne zlecenia wprowadzane były:
- z pliku kart perforowanych;
- z perforowanej taśmy papierowej;
- z końcówki konwersacyjnej (dalekopis, ekranopis=monitor+klawiatura);
- z elektronicznego zbioru znakowego (np. makro na dysku).
Zlecenia w obrębie skryptu były wykonywane w kolejności wprowadzania, chyba że przeniesienie do określonej etykiety nastąpiło przy pomocy instrukcji skoku GOTO, IF … GOTO …, WHENEVER.
Przykładowe kolejne zlecenia w skrypcie to: JOB #name, LOGIN #name, NEWPASSWORD #password, INPUT #cr0, RUNJOB, GO #name ,DOCUMENT ...., LOGOUT, ENDJOB itd.
George na ogólnych zasadach (wg. uruchomionego skryptu) uruchamiał kompilatory języków ALGOL, PLAN, PLAN4, FORTRAN, COBOL, BASIC, JEAN, PASCAL, GIN, a w Polsce dla maszyn Odra 1305 także m. in. język Snobol.
Należy nadmienić, że powstała cała rodzina systemów GEORGE, rozwijanych równolegle jako GEORGE 1, GEORGE 2, GEORGE 3, GEORGE 4. Oznaczeń tych nie należy utożsamiać z wersjami systemu lecz jako odrębne systemy o różnym stopniu złożoności (np. tylko na pamięci taśmowej PT (GEO2) lub na pamięci taśmowe PT i dyski DS (GEO3).
edytuj Bibliografia
- Stanisław Borak, Jerzy Klaczak, Stanisław Korczak, Zdzisław Płoski, System operacyjny George 3, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1981, Seria: Biblioteka Inżynierii Oprogramowania, ISBN 83-204-0252-2